Jest we mnie śląska krew

Nie wstydzę się tego, że jestem Ślązaczką! Wręcz przeciwnie – jestem bardzo dumna. Śląsk jest piękny, malowniczy, a niedawne odkrycie Nikiszowca sprawiło, że w mojej duszy obudziło się jeszcze większe przywiązanie do piękna mojego ojczystego regionu.

W niedzielę wieczorem sprzątając komputer natrafiłam na jedno zdjęć z kampanijnego pobytu na Nikiszowcu. Wtedy moje serce szybciej zabiło. Szybko wróciłam do obowiązków, by przed samym snem spakować walizkę, ustawić budzik na godzinę 6 rano i pojechać z Poznania do Katowic.

Tak, odwiedziłam spontanicznie Nikiszowiec. Czy było warto? Oczywiście! Miejsce jest totalnie magiczne – piękne i malownicze, a dosłownie wszystko nadaje się do zdjęć. Szykujcie się na atak pomarańczowymi kamienicami.

Zanim wrzucę kilka zdjęć z tej wyjątkowej wizyty, kilka ciekawostek o Nikiszowcu. 

Janów-Nikiszowiec to dzielnica stworzona dla górników w latach 1908-1919 z inicjatywy koncernu górniczo-hutniczego Georg von Giesches Erben na terenie dworskim (Giszowiec), jako osiedle przeznaczone dla robotników kopalni „Giesche”.

Po zakończeniu I wojny światowej większość mieszkańców Nikiszowca oczekiwała na przyłączenie Górnego Śląska do Polski. Podczas powstań śląskich (1919-1921), a szczególnie w czasie pierwszego powstania, w Nikiszowcu toczyły się zacięte walki o przyłączenie terenów Górnego Śląska do Polski.  O wydarzeniach tamtych czasów opowiada film Kazimierza Kutza „Sól ziemi czarnej”.

Nikiszowiec bardzo często był inspiracją dla filmów Kazimierza Kutza. W filmie „Perła w koronie” opowiedział historię ostatniego poważnego wystąpienia górnośląskich robotników przed wybuchem II wojny światowej, które miało miejsce w 1939 roku w Kopalni „Giesche”. Górnicy, rozczarowani pogarszającymi się warunkami życiowymi, buntowali się przeciwko redukcji zatrudnienia i obniżce płac.

W 2011 roku Nikiszowiec został wpisany przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego  na listę Pomników historii.  

Osiedle widziane z lotu ptaka przypomina kształtem widownię amfiteatralną ze sceną w samym centrum, którym jest plac Wyzwolenia. W skład całego kompleksu wchodzi 9 połączonych ze sobą ceglanych budynków oraz neobarokowy kościół św. Anny.

 

Pewnie gdyby nie setki samochodów i głośne budy momentami można było pomyśleć, że wsiadało się w kapsułę czasu i poleciało w inne lata – spokojne i beztroskie. Chyba za to szczególnie lubię to miejsce.

Koniecznie odwiedź to miejsce i daj się przenieść do innej epoki.

1 Comment

  • Andrzej 11 lipca 2019 at 14:52

    Fajny tekst!

    Reply

Leave a Comment